Apocriefen van het Nieuwe Testament
De Apocriefen van het Nieuwe Testament zijn de evangeliën die geschreven werden in de eerste eeuwen van het Christendom (net als de canon, maar die niet geaccepteerd werden door de katholieke kerk). St. Ireneüs van Lyon suelde ze zo voor eind 2de eeuw en zo zijn ze sindsdien gebleven. De Katholieke Kerk erkent enkel de evangeliën van St. Mattheus, St. Marcus, Lucas en Johannes.
De inhoud van zowel de canon als de apocriefen, is gebaseerd op dat wat de apostelen horen, zien en zeggen terwijl met Jezus prediken.
Een zeer belangrijk aspect van de apocriefen zijn de gnostische evangeliën. En het zijn net deze evangeliën die een probleem vormen voor de katholieke kerk. De basis van deze geschriften steunt op het feit dat God in onszelf leeft. De gnostici geloofden dat alle mensen een goddelijk vuur in zich hebben branden. Door middel van meditatie, bidden en kennis kunnen enkele deze goddelijke vonk ontwikkelen en verlichten of profeten worden.
Deze zoektocht naar God in onszelf weerlegd volledig de stelling dat de kerk het huis van God is. Priesters zijn dan geen boodschappers van God meer. Want voor de gnostici waren alleen zij die een staat van verlichting bereikten, authentieke profeten. En natuurlijk geloofden zij niet dat een priester de macht had om zonden te vergeven. Vergeving kan enkel bereikt worden door onze zonden zelf te erkennen, en berouw te tonen.
Tot de gnostische evangeliën behoren ook de geschriften van de kindertijd van Jezus Christus, en de geboorte van de maagd Maria. Verder hebben we ook de Kruisweg en de verrijzenis van Christus, ook verboden door de Katholieke Kerk. En dan zijn er nog de evangeliën die moeilijk te classificeren zijn, zoals dat van Judas en dat van Petrus
Wil jij een bezoek brengen aan de meest Christelijke stad van Europa? Huur de beste appartementen in Rome, en ga op zoek naar de goddelijke waarheid.
