Rome blog

La Fura dels Baus vertoont dit jaar voor de eerste keer in het “Teatro dell’Opera di Roma” het unieke werk van de componist Ottorino Respighi (Bolonia, 1879- Roma, 1936) onder de naam Romeinnse Trillogie. Het gaat om een interpretatie van drie van Ottorino’s symfonische gedichten – in de voorstelling wordt de nadruk vooral gelegd op de technische hoogstandjes van licht en video, samen met allerlei multimedia-effecten. De bijzondere krachten achter de realisatie van deze voorstelling zijn regisseur Charles Dutoit, met Carlus Padrissa (La Fura dels Baus) als verantwoordelijke voor het lichtspel, de regie, en het script, en met de filmmaker en fotograaf Emmanuel Carlier als video-regisseur. Het symfonische orkest van het Teatro dell’Opera staat in voor de begeleidende muziek. Deze voorstelling wordt gerealiseerd in samenwerking met el Palau de les Arts Reina Sofía in Valencia, waar het stuk eerder werd voorgelegd onder de muzikale leiding van Georges Prêtre.

De set van de uitvoering bestaat uit een complex thermale baden van het keizerlijke Rome uit de tweede eeuw na Christus. De ruïnes in de achtergrond vormen het decor van het Teatro dell’Opera di Roma tijdens het zomerseizoen.

De Romeinse Trillogie wordt voorgesteld als een spektakel in concertvorm. Ottorino Respighi is een grootmeester in het post-Wagneriaanse orkest en benadert Italiaanse componisten als Vivaldi en Monteverdi. Zijn werk is ook een duidelijk voorbeeld van programmatische en beschrijvende muziek, dat in geheel contrast staat met de absolute muziek, die abstract van aard is. Programmatische muziek is beschrijvend in de zin dat het hoopt een vertelling te ontvouwen, en ideeën en ultra-muzikale beelden op te roepen bij de luisteraar, om zo op muzikale wijze een afbeelding, scène of stemming uit te beelden. Dit doel wensten romantici in de negentiende eeuw te verwezenlijken doorheen de kunst.

Respighi’s meest bekende werken zijn die die de Romeinse Trillogie uitmaken: symfonische gedichten die zowel de huidige als de vroegere glorie van Rome pogen te markeren – onderverdeeld in drie delen: “De Fonteinen van Rome”, “De Dennebomen van Rome” en “In Romeinse Feesten”.

“De Fonteinen van Rome” werd uitgewerkt tot een symfonisch gedicht in 1917. In het voorwoord legt de componist uit hoe hij met dit specifieke gedicht uitdrukking trachtte te geven aan de gevoelens en indrukken die opkomen bij het aandachtig observeren van de indrukwekkende schoonheid van vier van de waterbronnen van Rome, respectievelijk “La fontana di Valle Giulia all’Alba”, ”La fontana del Tritone al mattino”, “La fontana di Trevi al meriggio” y “ La fontana di Villa Medici al tramonto”.

“De Dennebomen van Rome” werd vervolgens uitgebracht als een symfonisch gedicht in 1924. Elke muzikale toon of beweging stelt de denneboom voor op vier verschillende momenten van de dag: “I pini di Villa Borghese”, “Pini presso una catacomba”, “I pini del Gianicolo” en “I pini della Via Appia”.

“In Romeinse Feesten” – misschien wel het minst vertegewoordigd gedicht onder de drie – staat voor de belichaming van de orkestrale virtuositeit, met nadruk op de percussie. Dit gedicht bestaat uit vier delen met scènes uit het oude Romeinse Rijk: 1. Circenses  2. Giubileo, 3. L’Ottobrata  y 4. La Befana.

We zullen nooit weten wat Respighi’s indruk zou zijn bij het aanschouwen van deze interpretatie van de Fura. Hij zou, net zoals het huidige publiek, zeker niet onverschillig staan tegenover een spektakel dat licht, muziek, beelden en directe actie combineert in hun totaliteit.

Ara

Mocht je op 2 juli in Rome zijn, mis dan zeker deze kans niet om dit openlucht spektakel bij te wonen in het teatro dell’Opera, gerealiseerd door la Fura dels Baus, met de bijzondere thermen van Caracalla als unieke setting. Beter nog: huur appartementen in Rome om voluit te genieten van deze wonderbaarlijke stad.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Volgens Aviador Dro is televisie voedaam. En toch heeft de televisie in de afgelopen jaren een beetje zijn swung verloren, vooral dan door de mogelijkheden bij kabeltelevisie waarbij het aantal programma’s toenemen en de kwaliteit ervan daalt.  De televisie is een open medium voor reclame, politieke manipulatie, en andere sinistere kanten van de media.  En toch is er ook nog het internet met allerlei diverse – en ietwat meer democratische -mediamogelijkheden, met programma’s zoals Youtube en Vimea, waarbij iedereen zich omvormt tot televisiemaker.

Deze verschillende videoproducties over het gehele televisie-of online netwerk tonen eveneens aan hoe het niveau van fictie, waar we zo door geconditioneerd worden, zich vervormd en grotendeels verplaatst naar andere mediums en soorten. Zo is wat we vandaag op de televisie waarnemen niet meer gelijk aan de beelden van veertig jaar terug, en hiermee bedoel ik dan ook het fictiegehalte dat wordt aangeboden.  Laat het duidelijk zijn: waneer we over fictie spreken, hebben we het over de vervorming van de realiteit. De waarheid wordt daarbij gezien als een constructie die een welbepaalde betekenis toegediend krijgt voor een specifiek doel, dat wordt overgebracht via een vast medium, in dit geval de televisie. Zo kan er gespeeld worden met het reëele, de realiteit, de waarheid, en de echtheid van iets, alsook de waarneming en interpretatie van de kijker over wat nu echt en onecht is, over wat aannemenlijk en geloofwaardig is of kan zijn.

Als we het hebben over een bewuste opgezette constructie met een welbepaalde betekenis, dan kunnen we al even snel zeggen dat televisie en de afgebeelde drama een sociale constructie weerspiegelen. Ze maken deel uit van een open venster waardor de zicht krijgen op de politieke en sociale processen die de maatschappelijke realiteit uitmaken. Neem nu bijvoorbeeld de televisiereeks over buitenaardse indringers en ruimtevaartuigen die dateert van de jaren veertig, waarbij we geconfronteerd worden met “het andere” en “de gevaarlijke indringer” – niet zo verschillend van de situatie van vandaag waarbij we vrezen voor de politieke echos van de Koude Oorlog alsook de horror van de nucleaire oorlog. Evengoed zien we fictie in zijn meest ridicule vorm: harde trashy beelden zoals die van de reality shows, waarbij verscheidene privé-situaties worden binnengedrongen en personajes worden voorgesteld met een wel erg dramatische boventoon, evenals de oneindige politie- en onderzoekseries, met absurde sexy politieagenten die vechten tegen het oneindige kwaad in de wereld.

Hierrond draait het Roma Fiction Fest 2011, het grootste festival in de wereld gericht op het voorstellen van onder andere televisieseries -en films, mini-series, docu-ficties en komedies. Dit stelt niet alleen een belangrijk referentiepunt voor wat het kijkerspubliek betreft, maar ook voor televisiemakers en de internationale televisiemarkt. Voor meer informatie:http://www.romafictionfest.it/ Binnenkort worden de gegevens over het programma van dit jaar bijgewerkt.

SISTER RAY

Om meer te weten te komen over dit festival, en om deel te nemen aan de televisiewereld, is er niets beters dan een appartementen in Rome te bemachtigen.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Hij is wereldbekend, de grap die Silvio Berlusconi aan de Deense eerste minister Anders Fogh Rasmussen vertelde: 3ik zou je aan mijn vrouw moeten voorstellen – je bent de knapste eerste minister in Europa.” Uit recente enquêtes blijkt dat dit voor bijna 25% van de Italiaanse koppels geen grap is, want zij hebben al aan partnerruil gedaan in privéclubs, op cruises, tijdens afspraakjes – en ook op meer ‘ad hoc’ locaties zoals parkings, stranden en zelfs kerkhoven.

Dit is de wereld van de nacht – nachten vol seks en zonder slaap. Seks met verschillende partners, groepsseks. Het is de wereld van de swingers – mensen die privé ontmoetingen en partnerruilen organiseren, tijdens feesten of in Swingerclubs. Het is een niet-monogame menier om een relatie te hebben, waarbij koppels (meestal getrouwde koppels) openlijk relaties aangaan met anderen. Deze manier van leven trekt allerhande mensen aan van om het even welk ras, sociale klasse en religie – al is de meerderheid van de swingers van de hogere middenstand, getrouwd of in een stabiele relatie.

Volgens Terry Gould’s The Lifestyle; A look at the erotic rites of swingers, begonnen deze praktijken bij piloten en hun vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sinds de jaren 20 en tot de jaren 60 bleef het beperkt tot Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Maar rond 1960 gingen de eerste swingersclubs open, waardoor er veilige publieke ruimtes ter beschikking kwamen voor vrijdenkende koppels om elkaar te ontmoeten. Veel swingers zien hun levensstijl als een alternatief voor overspel en vandaag is het zo aanvaard dat je deze clubs in vrijwel elke Europese en Amerikaanse hoofdstad vindt.

Het mekka voor swingers lijkt zich in Cap d’Adge te bevinden, waar er voor 30.000 inwoners 8 clubs bestaan. In Italië zijn er ongeveer 200 clubs. Swingerkoppels zijn meestal tussen 33 en 45 jaar oud en de clubs daar werken op dezelfde manier: het zijn ofwel bar-clubs, nudistenspa’s of eventen georganiseerd op het platteland. De koppels staan open voor seks – en de weinige vrouwen die opdagen mogen meestal gratis binnen, terwijl mannen zonder escorte meer moeten betalen. Er bestaan echter verschillende clubs die geen singles toelaten omdat het het evenwicht zou verstoren. Over het algemeen is het gebruik van voorbehoedsmiddelen tijdens deze ontmoetingen gewenst om geen SOA’s te verspreiden.

Bij de meeste van deze events is het doel om penetratie te bekomen met iemand anders dan de eigen partner. Maar soms gaat het om groepsseks of mensen die graag toekijken of bekeken worden.

Partnerruilclubs zijn momenteel erg in. Van seksuele partner veranderen voor een nachtje zonder enige consequenties blijkt aantrekkelijk, dat bewijst de populariteit van deze clubs.

Ara

Of jij nu zin hebt om van partner te ruilen of niet, Rome blijft een wonderlijke stad. Huur appartementen in Rome en geniet van wat je ook doet.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Ik weet niet of het je ooit opgevallen is, maar als een kunstenaar zichzelf te serieus neemt, verliest zijn werk alle passie of spontaniteit die nodig zijn voor elk karakter. Dit was het gevoel wat me bekroop toen ik Julio Medem’s Room in Rome zag. Het verhaal gaat over twee vrouwen die nooit eerder een lesbische relatie hebben gehad en nu zo in elkaar opgaan dat ze van plan zijn alles voor de ander op te geven.

Nogal ongeloofwaardig. Niet omdat dit niet kan gebeuren, want dat kan natuurlijk, de waarheid is altijd vreemder dan fictie. Maar in de wereld die Medem construeert in Room in Rome is niet geschikt voor het verhaal. En ik heb er wel genoeg van dat mensen denken alles in poëzie om kunnen zetten, dat elke oude metafoor kunst in zich heeft. Er zijn scènes in de film die gewoonweg belachelijk zijn, zoals die waar de twee vrouwen samen een bad nemen een de pijl van cupido opdoemt as een symbool van liefde. Niet echt origineel en nogal clichématig.

De film laat zien hoe weinig Medem weet van de psycholgie van lesbiënnes en de manier waarop zij denken. De dialogen hebben geen klasse, zijn saai en overdreven. Als zijn bedoeling was geweest een erotische film te maken was het misschien nog gelukt, maar nu is het resultaat vreselijk.

Twee uur van mijn leven die ik verloren heb. Was nooit gebeurd als de titel me niet had herinnerd aan het briljante gedicht van Jorge Eduardo Eilson uit 1956. In Room in Rome ontwikkelt hij zijn stijl en de woorden krijgen diepere betekenis.

Geboren in Lima in 1924, bracht Eilson het grootste deel van zijn leven door in Italië, waar hij overleed in Milaan in 2006. Zijn collectie gedichten wordt als een van de belangrijkste beschouwd in Latijns Amerika. Ik beveel Eilson’s Room in Rome van harte aan, coherente kunst, precies het tegenovergestelde van de film van Medem.

Miruton

Rome is een prachtige stad die bezoekers veel te bieden heeft. Huur een van onze appartementen in Rome en onderga de charme van deze stad.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Campo dei Fiori was het levendige hart van het Romeinse leven sinds de vijftiende eeuw toen Callistus III het plein aanlegde op het bloemrijke gras dat in de klassieke tijd onderdeel was van de Champ de Mars en de paleizen van families zoals Orsini of Borgia herbergden. In de morgen is Il Campo, zoals iedereen het noemt, al levendig vanaf de vroege uurtjes vanwege de markt die er dan staat. Kleurig en ongelooflijk duur, kun je er terecht tot de lunch. Vanaf dat moment verandert Il Campo en wordt het een van de populairste plekken in de stad om uit eten te gaan of een drankje te drinken tot diep in de nacht.

Al die mensen die in de nacht bij elkaar komen om uit te gaan weten vast niet allemaal wat er zich op dit plein allemaal heeft afgespeeld. Een ster heeft de schilder Caravaggio beïnvloed toen een persoon werd gedood die had geprobeerd hem te verslaan in een tenniswedstrijd die hier op het plein werd gespeeld. Of wie is zich er nu nog van bewust dat op deze plek ontelbaar veel uitvoeringen zijn geweest van Commedia dell ‘arte.

Het is wel leuk je voor te stellen dat wanneer tegenwoordig mensen op het plein proosten, sommigen dit misschien doen om een eer te brengen aan een van de meest beroemde ontwerpers van de kunst van het herinneren, sterrenkundige, filosoof en dichter Giordano Bruno. Hij werd in 1600 door de inquisitie vermoord op dit plein, dat destijds een plek was voor executies. Vlak na die van Bruno, werd ook Galileo hier ter dood gebracht.

Paul Oilzum

Als je appartementen in Rome misschien heb je het niet erg het verhogen van uw glas in Il Campo huurt en kijkt naar de standbeelden of de lucht, dan voel je de geschiedenis van deze historische plek.

Contact met mij op

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Ben jij het drukke verkeer en de smog in de binnenstad ook beu ? Of de eindeloze zoektocht naar een parkeerplaats ? Of een maatschappij die ons verplicht de hele dag op een kantoorstoel te zitten ? Dan ben je bij dit gebeuren op de juiste plaats. Het heet Critical Mass en het is kritisch omdat we met z’n allen de straten heroveren en het verkeer lamleggen.

Dit is geen grap, het is een internationaal gebeuren dat in meer dan 400 steden over de hele wereld plaatsvindt, altijd op de laatste vrijdag van de maand. Honderden fietsers claimen hun recht op het vruchtgebruik van de straat en maken er meer van dan louter een plaats waar voertuigen circuleren, ze leven erin. Ze stellen dat er een acteruitgang is wat betreft de levenkwaliteit van stedelijke centra die te wijten is aan vervuiling en de vermindering van sociale ontmoetingsplaatsen door de nieuwe indeling van openbare ruimtes.

De naam Kritische Massa verwijst naar het gelijknamige concept uit de sociologie dat verwijst naar een specifieke dynamische groep die onafhankelijk worden en blijven bestaan door zelfvoorziening. Het werd voor het eerst gebruikt door de Amerikaanse designer George Bliss die ermee het fenomeen van het samendrommen van fietsers voor de verkeerslichten in China beschreef en werd daarna gebruikt voor het verwijzen naar kritische fietsersbijeenkomsten. De eerste demonstraties werden in 1992 in San Francisco gehouden en daarna breidde het fenomeen zich uit naar de hele wereld waardoor het aantal aanhangers stijgt.

Wat u ook hoort, elke Kritische Massa is uniek. De indeling van de stad, de groep, de verkeersregels en de reacties van bestuurders en politie is telkens anders. Wie meedoet met een Kritische Massa verbindt zich niet enkel met het event op vrijdag, maar met de hele manier van leven. De organisatie heeft paradoxaal genoeg geen organisatoren of leiders, maar blijft bestaan door de ietwat anarchistische concepten van gelijkheid en zelfvoorziening. Er bestaat wel een officiele website “World Wide Critical Mass Hub”, die je hier vindt: www.critical-mass.info. Als er nog geen Kritische Massa bestaat in jouw stad vind je hier ook informatie over hoe je er een kan starten.

In Rome verzamelen we elke laatste vrijdag van de maand  om 6:30 aan de Via del Fori Imperiali. De route staat niet vast, maar hangt af van onze beslissingen van het moment om de straten in te nemen en de auto’s te doen vertragen tot onze snelheid. De Kritische Massa’s zijn ook net zo populair omdat ze niet tegen iets specifieks ingaan, maar een instant en collectief beeld geven van hoe de stad ook anders zou kunnen functioneren en hoe ze veel leefbaarder zou zijn zonder de ‘wagencultuur’. Naast fietsers zijn skaters ook welkom.

menschauser

Wil je meedoen ? Huur dan appartementen in Rome en fiets de stad rond.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

Enige tijd geleden ontdekte ik dankzij een vriend het bestaan en de voordelen van magneettherapie. De uitleg die hij op dat moment gaf was zo logisch, dat ik het gelijk begon te onderzoeken. Magneettherapie, zoals de naam al suggereert, is een therapie of behandeling van ziekten gebaseerd op magneten, die op het lichaam worden geplaatst volgens de magnetische velden.

Deze magnetische velden zijn die van het lichaam zelf, in relatie tot zijn omgeving. Dat wil zeggen, het verwijst naar energie in het lichaam dat deel uitmaakt van wat bekend staat als biomagnetisme, een van de takken van de biofysica dat het effect van magnetisme op levende wezens bestudeert. Ik vond het moeilijk uit te leggen, maar de behandeling en de gevolgen daarvan zijn veel duidelijker.

Gebaseerd op kennis en onderzoek over magnetisme, werd er ontdekt dat de toepassing van magneten van verschillende intensiteiten en vormen op sommige lichaamsdelen, wel of niet beïnvloed door ziekte, in een korte tijd effect blijkt te hebben. Bijvoorbeeld door een magneet toe te passen op een persoon met hoofdpijn, heeft dezelfde persoon een paar minuten daarna niet langer dat gevoel. Op deze manier werd het onderzoek naar de effecten op ziekte uitgediept en de resultaten waren verbazingwekkend: Het kan de pijn van een eenvoudige tot een kwaadaardige tumor behandelen, met verrassende resultaten. Bovendien kan het worden gebruikt om de stemming te verbeteren bij een psychologische behandeling. Hoe worden de magneten gebruikt? Blijkbaar zijn er twee soorten magneten, een voor het identificeren van het getroffen gebied en een andere om de plaats van de negatieve energie op te heffen of de focus van de negatieve energie te wijzigen. Uiteindelijk zal dit leiden tot de herontdekking van harmonie in het lichaam. 100% Gelovend in wat er gebeurd en met een echte wetenschappelijke basis, zijn mensen met kanker genezen, door herstel van de natuurlijke homeostase en het zelf beheersen van het lichaam.

Homeostase gaat over de dynamische balans tussen de massa van lichaam, de geest, de samenstelling, functies en het metabolisme. Kortom, de energie die bestaat in deze complexe communicatie, wordt gereguleerd door homeostase. Als het niet in staat is om het evenwicht van het lichaam te reguleren, is dat het moment waarop pijn en ziektes verschijnen.

Ik heb altijd gedacht dat bij gebruik van dit soort van alternatieve therapieën, je 50% gokt op de wens op verbetering en te leven. De andere 50% op natuurlijke wetten, medische ontdekkingen en waarom niet, op onze verbinding met de omgeving en het universum. Voor degenen die op deze manier zichzelf verlichten en op zoek zijn naar energieke ondersteuning, niet alleen om ziekten te genezen, maar ook (en lees dit goed) om de lichaamscellen te verjongen want dat is een van de functies van deze therapie. Dit is door deskundige therapeuten in deze zaak geclaimd en ook is bevestigd door patiënten (onder wie mijn vriend, de liefhebber). Veel succes, wie niet waagt wint niet!

Luz Obscura

Er zijn magnetische plekken op onze planeet en een van hen is Rome. Huur appartementen in Rome de ideale stad te herwinnen en versterken van uw harmonie en, natuurlijk, om een mooi seizoen te leven.

Contact met mij op 

Vertaald door: Xyza
Contact met mij op

De vader van de Italiaanse cineast Mario Monicelli besloot ongeveer zeventig jaar geleden om een einde te maken aan zijn leven, teleurgesteld doordat het hem niet lukte om zich te reintegreren in de maatschappij na de val van het fascisme die hij had vertegenwoordigd. Toen hij mertke dat, door zijn hevige verzet tegenover Mussolini die hem expulseerde van de krant die hij dirigeerde en hem belette om verder te publiceren, hij niet meer herinnerd werd als dictator eenmaal na zijn verdwijning, koos hij ervoor om zich van kant te maken.

Ook al lijken de redenen voor zelfmoord van de Italiaanse film regisseur meer te maken te hebben met het vrijwillig beindigen van zijn extreme fysieke lijdensweg, wat hij waarschijnlijk zag als een onwaardig leven, is het niet onwaarschijnlijk dat zijn zoon Mario Monicelli dezelfde gevoelens als zijn vader had. Op 95-jarige leeftijd was Monicelli bijna geheel blind en bevond hij zich in een vergevorderd stadium van prostaatkanker,  Op 29 november jl. besloot hij zelfmoord te plegen in het romaanse ziekenhuis San Giovanni in Rome. Zoals hij ooit over de geste van zijn vader in een interview zei: ” Ik heb zijn keuze begrepen…Het leven is het niet altijd waard geleefd te worden; als het niet meer echt en waardig is, is het de moeite niet meer waard”. Monicelli werd 95  jaar.

Met de dood van Monicelli is er een van de laatste levende mythes uit de Italiaanse filmwereld heen gegaan. Misschien, met de toestemming van Nanni Moretti- zijn laatste grote cineaste- en de grondlegger samen met zijn vriend Dino Risi-die ook een paar jaar geleden overleden is- van de onvergetelijke “commedia all”italiana”.

Ook al dacht Monicelli zelf dat er op zijn minst 300 jaar voor nodig zou zijn om de kwaliteit van de Italiaanse filmwereld te kunnen beoordelen, kunnen we vandaag de dag alleen denken aan een groot deel van de cinematografische produktie gerealiseerd in Italie in het decennium van de jaren veertig, vijftig, zestig en zeventig van de twintigste eeuw zoals een wonderbaarlijke waardige goudschat van het legendarische el Dorado. Rossellini, De Sica, Monicelli, Risi, Zavattini, Visconti, Fellini, Antonioni, Pasolini en Bartolucci zijn maar een paar namen die de plaatsnaamkunde van z’on fabelachtig landschap aanbiedt.

Gedurende een groot deel van deze eeuw leek Italie zich te hersitueren in haar Europese avant-garde ontwerpen. De filmwereld was slechts een reflectie van een extraordinaire culturele beweging die na de nachtmerrie van het facsime een bestaande noodzaak in veelzeggende sectoren van de poblatie uitten om zodoende de realiteit met andere ogen te kunnen zien. Waarschijnlijk werd deze nieuwe kijk  gezien als de esthetica van neorealisme.

De introductie van humor, die in nauwe realtie staat met de ouderwetse Italiaanse traditie van de Kunst Comedie, en de nieuwe manier om dingen anders te bekijken was de grote inbreng van Mario Monicelli aan deze esthetisiche revolutie. Deze humor heeft  verschillende onvergetellijke films opgeleverd zoals Rufufu(1958), De gran guerra( 1959) of Camaradas(1963).

Paul Oilzum

Huur een van de geweldige appartamenten bij appartementen in Rome en laat je meeslepen door bv. de straten van de geliefde wijk van Monti, de oudste wijk van de stad. Dit is geen slechte manier om op deze wijze Monicelli te huldigen.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Iedereen die de stad Rome en het openbaar vervoer in Rome kent, weet dat de metro niet meer dan twee lijnen heeft, lijn A en lijn B. Bijna iedereen die in Rome is geweest zal een keer hebben meegemaakt dat het openbaar vervoer niet werkt en je geen idee hebt hoe je van de ene kant naar de andere kant van z’on grote stad moet komen zonder dat je je hele loon in een taxi steekt. De taxis in Rome zijn nog steeds verbazendwekkend duur.

De reden waarom het niet mogelijk is het ondergrondse netwerk van het openbaar vervoer te volgen is simpel. Het museum la Roma “underground” van de romeinse geschiedenis is werkelijk dicht gegroeid door de tijd en de  nieuwe stad die op de oude stad is gegroeid. Elke keer als er een gat in de grond wordt gegraven in Rome is het zeer mogelijk dat er historische voorwerpen naar boven komen en resten van de oude stad die niet te vernietigen en niet te negeren zijn door zijn efectieve argeologische waarde en door italiaanse grondwetten met respect voor het behoud van elke duizend jarige oude steen die uit de grond opduikt.

De  niet-commerciele vereniging “Sotterranei di Roma” (voor meer informatie: www.sotterraneidiroma.it) is een centrum van onderzoek en archeologie die als  voornaamste doelstellingen de studie, waarde, conservering en de verspreiding van de archeologische domeinen die onder de grond van Rome en zijn omgeving rust. Deze vereniging werkt samen met publieke instituten en andere prive-instelllingen die deelnemen aan leerprojecten, landonderzoek en restauratie heeft. Ook organiseren ze vormingscursussen die de nodige kennis verschaft om deel te kunnen nemen aan de onderzoeksactiviteiten terwijl degenen die deze cursus niet hebben gevolgd de mogelijkheid hebben om deel te nemen aan de talrijke  culturele initiatieven die kennis laat maken met de realiteit van de ondergrondse stad door middel van rondleidingen geleid door hoog gespecialiseerde gidsen.

Een van de meest aan te raden tours is zonder twijfel die van Necropolis de Villa Doria Pamphili, die je kunt vinden dichtbij het paleis van de Algardi. Dit is een beroemd gebouw uit het jaar 600, actueel gebruikt door het presidentschap van de ministerraad als representatief kantoor. Maar dit is nog niet het bijzonderste van deze plek, want met een speciale vergunning kun je een van de meest interessantste en suggestiefste necropolis die er in Rome te vinden is. In de archeologie betekent de term necropolos(in het grieks nekros is dood en polis is stad) een plechtige begraafplaats waar de graven op een rommelige manier zijn opgesteld maar geintegreerd zijn in de stedenbouwkundige omgeving en dus te vergelijken is met een moderne begraafplaats. In de Necropolis van Villa Doria Pamphili worden verschillende resten van oude graven geconserveerd uit II eeuw na christus, zoals de “Grande Colombario” en de “Piccolo Colombario”, beiden gevonden in de jaren 1820-1830 dankzij de opgravingen verricht door de familie Doria Pamphilj.

menschauser

Laat de kans niet aan je voorbijgaan om deze ongelovelijke resten van de stad te bezichtigen. We raden je aan om een van de geweldige apartamenten te huren bij appartementen in Rome en een ondergronds ritje te maken waardoor je een indruk kunt krijgen van hoe het oude Rome er uitzag in het verleden.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

De precolombiaanse Teotiuacan beschaving is een van de meest fascinerende en mysterieuze oude rijken uit de geschiedenis. Deze beschaving regeerde Centraal-Amerika voor de Azteken. Nu kunnen we er in al zijn glorie van genieten door de tentoonstelling in het Palazzo delle Esposizioni in Rome, nog tot 27 februari.

Volgens de mythe van Teotiuacan is de naam van de stad vaak vertaald als ‘geboorteplaats van de goden’. Dit is hoe de Azteken deze iconische stad noemden en waarop het huidige Mexico-Stad is gebouwd, een van ’s werelds grootste steden. De fascinerende piramides zijn slechts een klein overblijfsel en bewijs van deze mythische plaats die bestond tussen 100 en 650 na Christus en een populatie had van 200.000 mensen. Het was waarschijnlijk een van de grootste plaatsen voordat de Europeanen kwamen.

De stad stortte ineen in de zevende of achtste eeuw en de oorzaak hiervan is altijd reden geweest tot speculatie. Ondanks dat bekend was dat de inwoners handwerkers waren en heel goed waren in verschillende artistieke activiteiten, was het lange tijd niet bekend dat er ook een systeem van schrijven bestond. Dit omdat het schrift moeilijker te ontcijferen was dan andere pre-colombiaanse schriften. Maar het schijnt toch zo te zijn dat er geschreven werd, het werd alleen niet als zodanig herkend omdat het schrift bijna kunst te nomen is.

Meer dan 300 voorwerpen, van monumentale beeldhouwerken tot prachtige muurschilderingen laten myths en religieuze overtuigingen zien, en dat allemaal in de hallen van het Palazzo delle Esposizoini. De prachtige tentoonstelling heeft de mooiste stukken uit de cultuur van Teotiuacan. Deze laten zien hoe ontwikkeld en creatief ze was en met een voorliefde voor kunst en ontwerp. Zodanig dat deze cultuur een hele grote invloed had op latere culturen. Laat je meenemen naar het verleden door deze tentoonstelling.

More informatie: http://english.palazzoesposizioni.it/Mediacenter/FE/CategoriaMedia.aspx?idc=400&explicit=SI

Heloise Battista

Je kunt deze tentoonstelling beter leren begrijpen als je appartementen in Rome hurt en de tentoonstelling bezoekt. Je blijft vast en zeker onder de indruk achter van deze ontwikkelde beschaving.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op