Rome blog

Gooi een steen in Hollywood en je raakt waarschijnlijk iemand die seksverslaafd is. De standaard verontschuldiging is ‘binnenkort laat ik mezelf behandelen’ maar waaruit bestaat zo’n behandeling eigenlijk?

Begin er maar eens aan. Tijdelijke onthouding? Elektrische schokken toedienen als de patient naar porno kijkt? Hem opsluiten in een kamer vol sexy naakte vrouwen en het uitzweten? De eerste stap is natuurlijk erkenning: toegeven dat je verslaafd bent en zelfs moeite hebt om de caissière van de Albert Heyn niet te bespringen en naar je grot te slepen.

In werkelijkheid lijkt het programma sterk op andere ontwenningskuren. Er wordt veel gepraat in groep, maar ook in privé-sessies met hulpverleners. Het gesprek draait meestal rond je ongelukkige kindertijd, de problemen tijdens je tienerjaren en waarom het de schuld van je ouders is dat je met jan en alleman het bed induikt. Soms wordt ook medicatie voorgeschreven. Antidepressiva, want een plotseling gebrek aan seks gaat niet in je kouwe kleren zitten. Effectief is het niet, want zo wordt elke vorm van emotie verdrongen. Sommige zijn blij dat ze even verdoofd en gevoelloos worden, voor anderen is het een zeer ongemakkelijke situatie. Sowieso is medicatie geen oplossing op lange termijn.

Een belangrijk onderdeel van de therapie is je gedrag te veranderen. Het is niet genoeg om simpelweg de verleiding weg te nemen: je moet je verslaving vervangen met iets anders. Zo gaan ex-rokers bijvoorbeeld fanatiek kauwgom kauwen in plaats van te dronken. Goed idee, maar wat kan in hemelsnaam een vervanging voor seks zijn?

Elke vrouw kan je vertellen dat chocolade een goede keuze is (de chemische stof in chocolade – fenylethylamine – is dezelfde stof die vrijkomt in je hersenen als je verliefd bent of wanneer je een orgasme krijgt), maar het is niet bepaald praktisch. Ik krijg spontaan een beeld in mijn hoofd van iemand die in een bar zit te flirten met een sexy vreemdeling en plots recht springt om een mars te halen uit de dichtstbijzijnde snoepautomaat. Misschien hadden de nonnen toch gelijk: koude douches nemen en eindeloos lang bidden. Niet bepaald een aantrekkelijke optie, waar wat moet een mens anders in tijden van crisis…

Een seksverslaving is dwangmatig gedrag: Een afweermechanisme tegen een laag zelfbeeld of een minderwaardigheidscomplex. Net als bij gokken, druggebruik of winkeldiefstallen, zoekt de seksverslaafde naar de kick van een orgasme, wanneer zijn hersenen overspoelt worden door feel-good neurotransmitters. Ook adrenaline is verslavend, en het risico om betrapt te worden en buitenechtelijke affaires te hebben maakt deel uit van de kick.

Ongetwijfeld het moeilijkste deel van het 12-stappen programma is de tiende: je verantwoordelijkheid nemen. Dit is wat elke verslaafde vreest. De mensen die je hebt gekwetst recht in de ogen kijken, toegeven dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt en dat alles jouw fout is. Dit is het punt waarop vele verslaafde uit het programma stappen: het is simpelweg te confronterend en vernederend – onderschat nooit de kracht van ontkenning.

Een volledig programma varieert van twee weken tot een maand. Zo’n 31% valt terug in zijn oude gewoonten, masturbatie niet meegeteld (dan zouden de cijfers ergens rond de 99% liggen). Met recidivisme bedoelen we.. stiekeme dingen doen. Alles wat getuigd van weinig respect tegenover de partner of zijn onmiddellijke omgeving, of handeling gebaseerd op egoïsme in plaats van lust. Het argument dat lust een van de meest egoïstische motieven is, moet nog worden opgelost!

Natuurlijk is er niets mis met een gezonde interesse in seks en de kamasutra. Verras je partner met een weekendje weg, naar Rome bijvoorbeeld! Huur de beste appartementen in Rome en geniet van enkele sensuele nachten.